هوای گریه با من

نبسته ام به کس دل

نبسته کس به من دل

چو تخته پاره بر موج

رها رها، رها، من ...

                         ز من هر آن که او دور

                         چو دل به سینه نزدیک

                         به من هر آنکه نزدیک

                         از او جدا، جدا من ...

                                                   نه چشم دل به سویی

                                                   نه باده در سبویی

                                                   که تر کنم گلویی

                                                   به یاد آشنا ،من ...

                                ستاره ها نهفته

                               در آسمان ابری

                                            دلم گرفته، ای دوست ...

                                  هوای گریه با من

                                     هوای گریه با من...

دنیا را میبینی؟ یک طرف سرخ به رنگ خون، آن طرف سفید به رنگ کریسمس، اینجا سیاه به رنگ عشق.

    گریه ام میگیرد از این همه تضاد.