دلم تنگ است

 دلم تنگ است دلم اندازه حجم قفس تنگ است

سکوت از کوچه لبريز است صدايم خيس و باراني است

نمي دانم چرا در قلب من پاييز طولاني است

تو را من دوست ميدارم اگرچه خوب ميدانی وگرچه در غزلهايم به تأکيد فراوان گفته ام اين را تو را من دوست ميدارم و با تو زندگی زيباست و بی تو زندگانی...بگذريم از اين سخن...بيجاست!برای با تو بودن اين شروع بی نظيری بود،اگر بهارمی دانست،برايم غنچه سرخ گلي را ميشکوفانيد که با آن خير مقدم گويمت اما نمیدانست گمان می کرد ، روز آخر ديدار ما آن روز بهاری است  شايد من خودم هم اين چنين بودم !پذيرايت شدم ، با بوسه و لبخند تنت چون ديدگانت سرد و احساس گريزی بی امان در چشم تو پيدا غروری سهمگين و وحشت آور بود،که از چشم تو می باريد و من با خويشتن گفتم « چگونه اين غرور شرمگين را بوسه بايد داد؟! »که سيمای غرورم سهمگين تر از غرورت بود  « تو را من دوست می دارم