تبليغاتX
تنهاتر از تنهایی

تنهاتر از تنهایی

 

هوای گریه با من

نبسته ام به کس دل

نبسته کس به من دل

چو تخته پاره بر موج

رها رها، رها، من ...

 

                         ز من هر آن که او دور

                         چو دل به سینه نزدیک

                         به من هر آنکه نزدیک

                         از او جدا، جدا من ...

                                                   نه چشم دل به سویی

                                                   نه باده در سبویی

                                                   که تر کنم گلویی

                                                   به یاد آشنا ،من ...

 

                                ستاره ها نهفته

                               در آسمان ابری

                                            دلم گرفته، ای دوست ...

                                  هوای گریه با من

                                     هوای گریه با من...

 

 

دنیا را میبینی؟ یک طرف سرخ به رنگ خون، آن طرف سفید به رنگ کریسمس، اینجا سیاه به رنگ عشق.

    گریه ام میگیرد از این همه تضاد.

 

 

+نوشته شده در چهارشنبه بیست و پنجم دی 1387ساعت13:39توسط فرزانه (فانوس) | |

 

دلتنگي هايم.......!
قصه ي تکراري است.....
که روحم را مي ازارد.......!!
تمام لحظه هايم پر است از غم دلتنگي،
پر است از تنهايي هاي ممتدي....!!
که شبهاي سردم را فرا گرفته است.
تمام زندگي ام به شوق لحظه ي پرواز گذشت،
به شوق رسيدن،


 


 

+نوشته شده در چهارشنبه یازدهم دی 1387ساعت15:47توسط فرزانه (فانوس) | |

 

 دیگه محاله تو رو داشتن...

تو رو خوندن ....

با تو موندن....

تو خیالم با تو هستم...

عشق خوبم...من نخواستم که بشه...

دیگه محاله تو رو خواستن...از ته دل....ولی من هنوز می خوامت...

عشق خوبم...من نخواستم که بشه...

کاش میشد با تو بمونم...

تا همیشه تا ابد...

کاش میشد با تو بخونم..تنها آواز عاشقونه...

کاشی که این کاش ها نبودن

من تو ما میشدیم تا همیشه...

کاش.............

 

+نوشته شده در پنجشنبه پنجم دی 1387ساعت17:14توسط فرزانه (فانوس) | |

 

من مخاطب تنهای باد های جهانم...

 

 

دلم از ...

 

دلم گرفته، دلم عجیب گرفته است.

 

و هیچ چیز،

 

نه این دقایق خوشبو، که روی شاخه نارنج می شود خاموش

 

نه این صداقت حرفی، که در سکوت میان دو برگ این گل شب بوست.

 

نه، هیچ چیز مرا از هجوم خالی اطراف نمی رهاند.

 

و فکر می کنم که این ترنم موزون حزن تا ابد شنیده خواهد شد.

                                              

 

کسی که از جیب خود چیزی به تو می دهد

                      تا از قلبت چیزی بگیرد ،

                                             چقدر نابیناست

 

+نوشته شده در دوشنبه دوم دی 1387ساعت19:26توسط فرزانه (فانوس) | |